ماه بنفش؛ یا میشود موهایم را ببافی؟

ماه بنفش؛ یا میشود موهایم را ببافی؟

اینکه چطور شد یکی آمد سینهاش را باز کرد و یکی یکی مردههاش را بیرون ریخت، انگار تماما از وسواس تجربه کردن شروع شد. این را پیشتر فهمیده بودم. وقتی توی آن اتاق دوازده متری لخت روی موکت سفت دراز کشیدم و سعی کردم دختری باشم که قرار است یک بار برای همیشه سینهاش را باز کند. آخر همیشه شبح ِ چیزی دنبال آدم است. توی هرچیزی که فکرش را نمیکنی. وقتی هم بیرون میآید که انتظارش را نداری. خلاصه حرفها زیادند و این که الان قرار است احتمالا منتشر بشود خودش اگر زبان باز کرد حتما بعضیها را میگوید. منتها این بین چیزی که نویسندهی مرده باید بگوید این است که بچهاش را آنقدر از بالا نگاه میکند تا تخم و ترکهاش تکامل را زودتر و بهتر تجربه کنند. اگر تخم و ترکهای باشد و این آدمها تنها و سرخورده به عکسهای خانوادگیشان برنگردند.

میدانی؟ داستان جنینیست که ممکن است همیشه به آن زیبایی که میخواهیم نباشد. مخصوصا مادر اگر باشی و دردش را تماما کشیده باشی و بعد ببینی بچهات دماغش کج است. یک چشم ندارد. یا هرچیزی که دوست نداری.

+ باید تشکر کنم از تمام دوستانی که کمک کردند و قطعا نظراتشان در بهتر شدن این تجربه نقش مهمی داشت. ممنون که بودید و هستید:)

++ نقاشی از فاضله مسگری

+++ لینک کتاب در سایت نوگام:

http://www.nogaam.com/book/2026/